به چه دلیل محیط‌‌زیست از ارائه سند تعهدات به مجلس خودداری می‌کند؟

به گفته گروه محیط زیست و گردشگری خبرگزاری فارس،‌ درون چهارچوب کاهش منتشر شدن گازهای گلخانه‌ای انسان‌ساخت که به‌زعم بعضی دانشمندان عامل اصلی گرمایش کره زمین هست، کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (UNFCCC) توانست با حمایت کشورهای اروپایی و به‌ویژه فرانسه، توافق تغییر اقلیم پاریس را به تائید اولیه کشورهای عضو برساند. ایران نیز یکی از کشورهای تائید کننده این توافق‌نامه درون اجلاس بیست و یکم کنوانسیون فوق هست. بر اساس این توافق‌نامه کشورهای عضو ازبرای ارائه برنامه‌های کاهش منتشر شدن خود باید سند مشارکت ملی(NDC) را تهیه و درون نهادهای قانونی خود به تصویب برسانند.

سند مشارکت ملی شامل مواردی چون تعهدات، چگونگی اجرا و خرج‌های اجرای تعهدات هست. دولت ایران نیز درون سند تعهدات (NDC) خود، متعهد به کاهش ۱۲ درصدی منتشر شدن گازهای گلخانه‌ای  تا سال هدف این توافق‌نامه به این معنی سال ۲۰۳۰، شده هست. مطابق همین سند تعهدات اجرای این میزان کاهش منتشر شدن درون بازه زمانی ۱۰ سال به ۵۲…۵ میلیارد دلار خرج احتیاج دارد.

*لزوم ارائه سند تعهدات ملی (NDC) به‌صورت لایحه به مجلس شورای اسلامی

به دلیل دفعه منبع ها مالی خرج‌های اجرای تعهدات احتیاج به ورود مجلس ازبرای تحقیق این خرج‌ها هست از همین رو احتیاج هست تا سند تعهدات ملی (NDC) به‌صورت لایحه به مجلس ارائه شود.

لزوم ارائه NDC به‌صورت لایحه درون حالی هست که سازمان محیط‌زیست به‌عنوان نهاد مسئول درون امر توافق پاریس تابه‌حال از ارائه سند تعهدات به مجلس خودداری کرده هست. همین موضوع دلیل ارجاع دوباره توافق پاریس از شورای نگهبان به مجلس بود.

این پنهان‌کاری از سوی سازمان محیط‌زیست درون حالی صورت می‌گیرد که حتی بر اساس متن توافق پاریس سند تعهدات باید درون نهادهای قانونی درون داخل کشورها تصویب شود.

درون حال حاضر نیز که این توافق‌نامه درون کمیسیون کشاورزی مجلس شورای اسلامی تحقیق می‌شود، هم اکنون سازمان محیط‌زیست این سند را به مجلس ارائه نکرده هست؛ ولی سؤال اینجاست که به چه دلیل سازمان محیط‌زیست از ارائه سند تعهدات درون قالب لایحه‌ای از دولت به مجلس خودداری می‌کند؟ شاید بتوان یکی از دلایل را همین موضوع تحمیل دفعه مالی دانست. چراکه بر اساس اصل ۷۵ قانون اساسی طرح‌هایی که اجرای آن‌ها سبب تقلیل درآمد عمومی یا افزایش خرج‌های عمومی شود به معنای تحمیل دفعه مالی به دولت هست.

 این درون حالی هست که بعضی کشورها که ازنظر جغرافیایی و منبع ها انرژی مشابه ایران هستند، مانند افغانستان و ونزوئلا، تعهدات خود را به‌صورت کاملاً مشروط ارائه داده‌اند. دولت افغانستان درون سند تعهدات خود اجرای تعهدات خود را مشروط به دریافت همه خرج‌های کاهش منتشر شدن و تطبیق با شرایط تغییر اقلیم به میزان ۱۷…۶ میلیارد دلار از محل کمک‌های میان‌المللی کرده هست. ونزوئلا نیز اجرای تعهدات خود را به اجرایی شدن تعهدات کشورهای توسعه‌یافته ازجمله کمک سالانه ۱۰۰ میلیارد دلاری به کشورهای درحال‌توسعه، مشروط کرده هست.

بنابراین متولیان توافق پاریس درون ایران نیز می‌توانستند از تحمیل خرج‌های سنگین با اقداماتی مانند اقدامات کشورهای فوق از تحمیل دفعه مالی سنگین به دولت درون جهت عمل به توافقات میان‌المللی، جلوگیری کنند. 

احتیاج به تحقیق دقیق و سنجش خرج‌ها و آسیب‌های ناشی از اجرایی شدن تعهدات کشور درون توافق پاریس با توانایی اقتصادی و صنعتی کشور، سازمان محیط‌زیست موظف هست سند تعهدات را  درقالب لایحه به مجلس شورای اسلامی ارائه دهد.

چراکه اصل ۱۲۵ قانون اساسی، امضای عهدنامه‌ها، مقاوله نامه‌ها، موافقت‌نامه‌ها و قراردادهای دولت ایران با سایر دولت‌ها و همچنین امضای پیمان‌های مربوط به اتحادیه‌های میان‌المللی پس از تصویب مجلس شورای اسلامی با رئیس‌جمهور یا نماینده قانونی هست.

اجرای تعهدات ایران درون توافق پاریس، مطابق سند تعهدات کشور (NDC) تا سال ۲۰۳۰، احتیاج به سالانه ۵…۲ میلیارد دلار خرج دارد. از همین رو  لازم هست سند تعهدات ایران درون این توافق‌نامه به‌صورت لایحه به مجلس شورای اسلامی ارائه شود. 

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *